Personal

Five girls on the road to Malaga.

Toen mijn vriendin Melissa me vroeg of ik geen zin had om mee op vakantie te gaan, maakte mijn hart een sprongetje. “Tuurlijk, always!” antwoorde ik. “With the kids, no daddies.” Tot mijn grote verbazing kreeg ik dat nog vrij snel thuis verkocht. Zo gezegd, zo gedaan, twee mama’s op zoek naar een reisje naar de zon! zee! strand! met hun, in totaal, drie kleine meisjes.

We droomden van de Kaapverdische eilanden of misschien Ibiza, maar we eindigden aan de Costa del Sol … de palmbomen zijn daar minstens even schoon. We wilden eerst voor een gezamenlijke kamer gaan, maar dat dit geen evidentie was, dat is nog maar een understatement. Hoe doen grote gezinnen dit eigenlijk, vraag ik me af. De bestemming was ook al geen evidentie … om het alleen maar te hebben over de vertrekdag van een vlucht. Maar goed, we geraakten op Zaventem, maar eerst … afscheid nemen van de papa. Dikke knuffels en veel zoenen later, vertrekken we met z’n allen naar de gate, richting Costa del Sol.

Afscheid nemen van papa, tot binnen een weekje.

Het was op z’n minst een hele onderneming om tot hier te geraken. Laat ik me het gezelschap even voorstellen: Two moms, three girls van 6 jaar, 4 jaar en 2 jaar. Vooral die kleinste is de grootste uitdaging. Energie voor honderd én explorer in hart en nieren. Dora, the explorer is er niks tegen.

 

We go together like copy & paste

We vielen al zeker en vast op met onze ‘Cpoy & Paste’ outfit.

Toen we vertrokken, was ik blij dat de buggy mee mocht tot aan de gate, alleen was dat niet gerekend op het ‘willen stappen’ van mijn kleinste. Ik hoor de papa het nu al denken, “Maar dat had je kunnen weten. I told you so!”. I know, maar niets is zo handig dan die kleine explorer die ‘vast’ zit in een buggy als je er ook nog voor moet zorgen dat de handbagage mee op de vlieger moet en je je oudste dochter ook nergens mag vergeten. Niets is ook luider dan diezelfde dochter die niet in de buggy wil.

Eens op het vliegtuig gekomen, dacht ik dat het ‘gevecht’  achter de rug was. Maar niets was minder waar. Mejuffertje had klaarblijkelijk geen zin om op de stoel te gaan zitten én nog minder om vastgemaakt te worden. Een krijszang werd ingezet, met ‘gezucht’ van de andere passagiers als gevolg. Ik prevelde nog snel, dat ze wel in slaap zou vallen, eens we in de lucht zouden hangen. Dat vond de vrouw voor ons alvast een schitterend idee. Ondertussen probeerde ik ook wat aandacht aan de oudste te geven, die langs de andere kant van het gangpad moest zitten. Slapen heeft er nooit ingezeten, by the way.

Na een half uurtje vliegen, ‘rook’ ik dat er iets aan de hand was, of tenminste overduidelijk in de pamper. Gelukkig zaten we dichtbij het toilet. Pamper en natte doekjes in de aanslag en huppakee. Euh, maar geen ding om de jongste op te leggen en het WC deksel leek me nu ook niet direct de beste plaats om haar te verversen. De stewardes zei me naar de andere kant van het vliegtuig te gaan, daar was er wel iets voorzien om babies te verzorgen. Nu is mijn baby van twee al wel wat groter dan gemiddeld … en was dat pamper vervangen ‘an sich’ al een hele belevenis. Na, minstens een kwartier, en drie wachtende toiletgasten na mij, kwam ikzelf helemaal bezweet uit dat mini hok. Met een blije én propere baby, dat dan weer wel, op de arm. So far so good, this mission accomplished.

De meisjes konden naast elkaar zitten tijdens de vlucht … en de mama’s hadden ook even tijd voor een babbeltje. Tot het moment dat we moesten landen. Enig idee wat er toen gebeurde? Mijn kleine explorer moest naast me komen zitten, net op het moment dat ze 5 minuutjes op mijn schoot zat en rustig was. Oh my … ik voelde al aan mijn theewater dat dit niet zo’n bijster goed idee zou zijn.

Haar naast me zetten ging nog net, maar dat gordeltje om doen … jezus, maria, jozef! Krijsen, wenen, haar omdraaien, er als een kleine Houdini weer uitkruipen als je 2 seconden, I swear, echt niet langer, niet kijkt en weer krijsen natuurlijk, want die gordel moet weer om. De stewardess zag mijn ‘en nu’ blik in mijn ogen … en bood hulp aan om haar vast te maken. What was she thinking, dat mijn kleinste onder de indruk zou zijn én wel die gordel om zou willen?! Think again. Ik hield mijn hand op het systeempje om de gordel te openen, want dat had ze ondertussen ook al door hoe ze dat moest openkrijgen. Het liefst had ik haar gewoon terug bij mij genomen, maar dat mocht niet. Het krijsen nam toe en het onvermijdelijke gebeurde. Alles van die dag kwam er uit. Zij onder, mama onder … gelukkig was er mama nummer twee die me direct te hulp schoot. Met een paar servetten én een aantal natte doekjes was het alweer opgelost.

Girlpower to the max!

De buggy, daar heeft niemand, buiten de handtassen, jassen en sjaals, waar het op onze destination ook om 18u nog veels te warm voor was -jipppiieee-, niemand meer ingezeten. Onze bagage kwam ook netjes van de band rollen … nog een korte busrit én we waren ter plaatse. We namen met onze bende plaats op de achterste rij, waar mijn kleine meisje, trots als een pauw, in het midden ging zitten, mét gordel, iedereen blij! Tot de buschhauffeur kwam zeggen dat de kleinste daar niet mocht zitten. What.Was.He.Thinking. Ik wilde haar op mijn plaats zetten, NO! Of toch in het midden, maar op mijn schoot, NO! Alles werd onthaald op een krijsconcert. Tot deze mama besliste om haar toch maar ongehoorzaam in het midden te laten zitten, met gordeltje. Dat is alleszins veiliger, dan de hele tijd met haar te worstelen. Maar we zijn er! De costa del sol, olé. We zagen al de eerste palmbomen, de zee en dronken een eerste rosé. Let’s have a holiday!

Hoe ondernemen jullie zo onderweg zijn met kids?

Liefs,
Katrien

9 Comments

  1. Vanessa

    november 1, 2017 at 11:11 am

    Nu weet ge waarom ze zeggen ‘1 kind is geen kind’! 😬😂😜😉

    1. admin

      november 2, 2017 at 12:41 am

      hihi, ja … het is zoiets.
      Maar we moeten ook zoveel lachen met haar <3 gelukkig! ;-)

  2. Jess

    november 1, 2017 at 3:21 pm

    Oh boy! Ik zou een zenuwinzinking hebben 🙈😂. Hopelijk gaat de rest van de vakantie goed.

    1. Katrien (Marie Cadie)

      november 1, 2017 at 10:44 pm

      Gelukkig was het geen lange vlucht … ik had eerder met haar te doen en met de andere passagiers. We survived! ;)

  3. Joni

    november 1, 2017 at 3:26 pm

    Ohooo, wat een avontuur leek me datte :o
    Maar jullie zijn er: time to enjoy! Ik moet toegeven dat ons reizen en vliegen met een 4-jarige toch ook beter ging dan met een 2-jarige in 2015 ;) respect!

    1. Katrien (Marie Cadie)

      november 1, 2017 at 10:48 pm

      We zijn inderdaad ter plekke geraakt. Helaas snapt een tweejarige niet alles en is dat vliegen niet altijd een pretje. Daar tegenover staat dat ze het hier wel leuk vindt. Gelukkig onderneem ik deze ‘expeditie’ met een andere mama! ;)

    1. Katrien (Marie Cadie)

      november 1, 2017 at 10:50 pm

      Nu wel :)
      Dat wenen … is toch ook niet zo goed voor mijn mama-hart ;)

  4. Kaatje Rummens

    november 11, 2017 at 6:43 pm

    Wij reizen ook altijd met z’n vijfjes. Met vliegtuig of met de auto, we deden het al beiden. Ook onze laatste city trip naar Londen was met ons vijfjes. Het leuke is wel dat je enkel oog hebt voor mekaar.
    Ik geniet ervan om dit met heel het gezin te beleven en inderdaad het loopt niet altijd van een leien dakje. Maar ze leren er ook veel uit! Mijn twee oudste zijn een zaligheid om mee te reizen. Onze jongste van vier wordt door hen ook mee in het oog gehouden. Het zijn zo’n schatjes, toch verplichten wij onszelf om ook eens een trip alleen te ondernemen. Maar dan moet het wel iets zijn waar zij totaal niets aan zouden hebben.

Leave a Reply