Personal

Bodyshaming? Or bodylove? It shouldn’t be a question!

Je kent het vast wel, van die dagen dat zelfs je meest flatterende powerdress je niet doet stralen? Nee?! Houden zo en skip this post, ik zou je niet op ideeën willen brengen.
Al vermoed ik dat zowat elke vrouw wel eens worstelt met haar eigen zelfbeeld. Te groot, te dik, te smal, te klein, … we hebben nogal eens de neiging ons overal ‘te’ te vinden en meestal is dat niet eens positief. sigh
 
Een tijdje gelden kocht ik twee boeken over dit onderwerp: Dik. Lelijk. Wijf. en Lief voor mijn lijf. Tot op de dag van vandaag had ik nog niet de moed om ze te lezen. Het maakt mijn struggle more real en ik kan ook niet onder stoelen of banken steken, al doe ik dat vaak wel, dat ik er emotioneel van word.
Vaak zijn we zelf zo streng voor ons lijf, maar nog vaker zijn andere vrouwen buitengewoon hard voor hun soort. Let the bodyshaping begin. En oh horror, als dan ook nog eens mannen of godbetert professors zoals mijnheer Devlieger zich gaan moeien én dromen van een weegschaal als kraamcadeau. I mean seriously?! Trouwens Liese van Liesellove schreef er een mooi artikel over. Ik had het niet beter kunnen schrijven.
Is het -godverdorie- niet eens tijd dat we elkaar massaal beginnen steunen in plaats van elkaar te ondermijnen?
Toen ik een paar weken geleden de post van Sarah, van de blog Elle Milla, las viel ik echt helemaal achterover en overviel er me een lastig gevoel.  Mevrouw X, zoals Sarah ze zelf noemt, valt haar aan over haar uiterlijk. Elle Milla is te mager én zou op die manier onder andere anorexia promoten. Toegegeven ze is aan de magere kant, te wijten aan een snel metabolisme schrijft ze zelf, net zoals mijn billen, buik en borsten iets meer uitgesproken en euh gevormd zijn … en ik best wel eens een jaloerse blik laat vallen op dat snelle metabolisme van haar. Al doet dit hier niet ter zake … deze blogpost van haar smeet me zowaar met een smak 25 jaar terug in de tijd. In die tijd ging ik met mijn ouders elk jaar naar Spanje in de zomervakantie. We trokken naar een wijk met allemaal vakantiehuisjes en als het wat meeviel waren er meerdere gezinnen met kinderen van mijn leeftijd. Als enig kind leerde ik al snel om vriendjes te maken, welke taal ze ook spraken. Ik herinner me nog goed dat ik de vertaalster van dienst was dat jaar – tussen de Duitstalige, Engelstalige en Franstalige kids. Niet dat mijn talen zo goed waren, ik schat dat ik zelf een jaar of twaalf was, maar ik was zowat de enige die er tenminste enkele woorden van verstond. Oh, on le demande à la grosse! Ik verstond het maar half en dacht in al mijn onwetendheid dat ze naar mijn roze zomerkleedje verwezen. Al snapte ik er geen snars van dat ze dat dagen later, toen dat kleedje al lang ergens onderaan de vuile was lag, ze me nog steed als ‘la grosse’ riepen. Het zal wel aan die gekke Fransen gelegen hebben, dacht ik toen nog. Het was pas jaren later, toen mijn Frans ondertussen een pak was verbeterd, dat ik doorhad dat ‘la grosse’ niet verwees naar mijn roze T-shirtkleedje met indianenfrengels onderaan. What was I thinking?! Pas jaren later dat de tranen me in de ogen sprongen. Wie wil er nu doorgaan als ‘die dikke’? Terwijl ik me op dat moment niet eens zo voelde.
MarieCadie.com bodyOk, dit is een blauw kleedje … en al bij al viel dat nog wel mee, niet?
Het drukte me met mijn neus op de feiten. Ik was dik, of dat dacht ik tenminste. Punt. Jarenlang geworstel met mijn gewicht. Up and down like a jojo. Ik ga hier nu geen confessions maken over anorexia of boulimie, maar geloof me als ik je zeg dat mijn relatie met eten niet altijd over een leien dakje verliep. Mijn relatie met mijn lijf evenmin. Ik kon dat hartsgrondig haten, dat lijf van me. Al besef ik, meer en meer, dat je pas gelukkig kan zijn als je van jezelf én dat lijf incluis kan houden.
Ik probeer er best lief voor te zijn hoor, voor dat lijf van mij. Hoe ouder ik word, oh ironie, hoe meer ik er trouwens van hou. Ik eet, meestal, gezond en probeer op te letten wat er door mijn mondje gaat. Maar in tegenstelling tot het metabolisme van Elle Mila, denk ik dat het mijne soms gewoon op zijn luie gat in de zetel ligt. Of languit ergens op een strand op Ibiza.
Heel soms, dan ben ik ook best trots op mijn lijf, tenslotte mochten mijn twee fantastische meisjes er in groeien tot prachtige babies. Het brengt me waar ik graag wil zijn, laat me dansen tot in de vroege uurtjes, als ik daar zin in heb. Het liet me zelfs 10 kilometer lopen én daarvan genieten. Ok, misschien nog niet een afstand om je mond van laten open te vallen. Maar voor een hardnekkige ‘ik-haat-lopen-loopster’ heeft het dat toch maar mooi gedaan, die 10 kilometer. Het beloonde me zelfs met een strakker lijf. Ik zal dan maar niet beginnen uitweiden hoe fel ik mijn blessure -scheenbeenvliesontsteking- verfoei! Net nu ik iets gevonden had om dat lijf een beetje in het gareel te houden, geeft het op. Al ben ik natuurlijk best fier dat de weegschaal toch 10 kilo minder aanwijst, hooray! It’s like the story of my life … al weet ik best, dat iedereen daar al eens mee worstelt en net dat, maakt me een klein beetje liever voor mezelf. Als we elkaar en dan spreek ik echt van de ene naar de andere vrouw, nu eens een complimentje meer zouden geven. Een gemeend complimentje. Zou dat ook niet helpen, denk je. In plaats van elkaar lopen af te zeiken? Gelukkig ben ik thuis gezegend met een ventje die me graag ziet hoe ik er uit zie en dat tot ik den treure toe herhaalt. Soms geloof ik hem, soms niet. Ik zei toch al dat het niet gemakkelijk was. ;-)
Je kan je misschien de vraag stellen waarom ik toch foto’s van mezelf post met een nieuwe outfit? Waarom ik me bewust in the picture zet op sommige van mijn social media kanalen? Omdat ik uiteindelijk ben wie ik ben en alleen maar mijn uiterste best kan doen om een betere versie van mezelf te worden. Ietsje dikker of met een kilootje of 10 minder? En wie weet, ooit dat ik in de spiegel kijk en denk, hier se, dit hele pakketje, dat ben ik. Daar ben ik fier op. Soms, heel soms, is dat al wel eens het geval.
IMG_4727

Het gevoel om terug in een oude broek te kunnen, gestyled met topje & Bernadette van Elle Milla.

So girls, put on your battledress and sparkle! And love yourself for who you are. Working on it, night and day! ;-)
Liefs,
Katrien
follow me on instagramfacebook

16 Comments

  1. Kim

    juni 17, 2017 at 9:53 am

    mooi geschreven… :-) ik kan mij volledig vinden in jouw verhaal… blij dat ik zo een fantastisch buurmeisje heb ;-)

  2. saarvandegaer

    juni 17, 2017 at 12:01 pm

    Gouden woorden 🙌🏻, Idd mensen kunnen er niet aan doen dat hun metabolisme veel te snel werkt net zo zeer dat het te traag kan werken zoals bij mij.

    1. Katrien (Marie Cadie)

      juni 17, 2017 at 12:04 pm

      Voila, dat is zo! Ik ken er ook alles van … een traag metabolisme. We kunnen niet meer doen dan ons zo graag mogelijk te zien hè?! :)

  3. Sarah

    juni 18, 2017 at 8:59 am

    Wauw Katrien! Zo raak gesproken! En zo waar helaas… We zouden elkaar inderdaad veel beter steunen, aanmoedigen en helpen door wat complimentjes te geven ipv elkaar te beoordelen op basis van welke kledingmaat we dragen… ik ben zo blij dat ik ook in deze leuke vrolijke buurt mag wonen met zoveel fantastische open en mooie mensen! Bedankt!

    1. Katrien (Marie Cadie)

      juni 18, 2017 at 11:37 am

      Dank je wel lieverd!
      En wij zijn ook blij met die lieve fantastische mensen bij ons in de buurt 😘

  4. Anna Helena

    juni 18, 2017 at 8:39 pm

    Ja, moesten we dat nu allemaal een beetje meer doen, tevreden zijn met wie we zijn, we zouden dan ook een stuk minder hard en kritisch zijn voor anderen. Een voornemen!

    1. Katrien (Marie Cadie)

      juni 18, 2017 at 8:41 pm

      Ook zo waar! Dat eerst, daar worstel ik soms toch mee. Al lijk ik dat gevecht met de jaren toch meer en meer te winnen! :)

  5. Anneleen

    juni 19, 2017 at 8:11 am

    You are beautiful!
    Ik ken het gevoel heel goed, ik heb me nog nooit, op geen enkel moment in mijn lieven niet “TE dik” gevoeld.
    Twee jaar geleden was ik redelijk tevreden en dan heeft mijn gewicht een duik gemaakt door ziek te worden en is het er DUBBEL en dik terug bijgekomen toen die periode voorbij was. Dat in de combinatie met emo-eten na alles wat er allemaal speelde toen heeft zich enorm gewroken. Ik probeer nog altijd om die extra kilo’s er opnieuw af te krijgen, maar het lijkt me dit keer maar niet te lukken. Misschien moet ik mijn running shoes ook terug bovenhalen en de hometrainer buiten smijten haha. ;-)

    1. Katrien (Marie Cadie)

      juni 20, 2017 at 8:02 am

      Dank je wel Anneleen!
      Zo jammer hè, dat we ons zoveel laten leiden door dat cijfertje op de weegschaal. :( het is gewoon doodzonde. Al moet ik toegeven dat ik het ook niet altijd kan loslaten.

      Maar weet je? Ik ben echt jaloers op vrouwen, dik of dun, die zich goed voelen én stralen!

      Probeer het maar xx

  6. petracupcake

    juli 1, 2017 at 10:52 am

    Mooi geschreven, en helemaal waar!!
    We worstelen allemaal wel met die gevoelens, en meer complimentjes zouden zeker mogen!! Dus bij deze, you look good, niet enkel je lichaam, maar ook je lach, positieve karakter, hoe je tegenover je kindjes en man staat, … maken je geweldig mooi!! ♥

  7. Katrien (Marie Cadie)

    juli 1, 2017 at 10:58 am

    Thanks Sweety … zoooooo lief! :-)

    Same for you, klinkt misschien ‘cheesy’ en easy to say, maar het is ook zo geweldig ‘waar’, ook. So big kiss for you sweet, beautiful lady! xxx

  8. Hilde

    juli 2, 2017 at 5:19 pm

    Hier ook een struggle met. Naarmate het ouder worden zo mogelijk nog meer. Al let ik – net zoals jij – mééstàl wel goed op m’n voeding en wéét ik wat beter en minder goed voor me is…die emo momenten laat ik me dan weer gaan. Lief zijn voor je lijf, daar begint inderdaad alles mee. En jezelf graag zien = anderen graag kunnen zien. Wat werd ik hier stil bij zeg…

    1. Katrien (Marie Cadie)

      juli 7, 2017 at 11:59 pm

      Ik heb er precies iets minder een struggle mee dan vroeger. Leg me er iets meer bij neer en dan lijkt het precies een beetje beter te lukken. Maar bv 10 kilo verliezen in 6 maanden tijd … nope, not for me.

      Al zei er vandaag nog iemand tegen me, maai lang geleden … en precies ook veel kilo’s geleden. Terwijl ik dat zelf niet eens zo aanvoel.

      En inderdaad … lief zijn voor je lijf. Lief zijn voor anderen, daar komen we al een heel eind mee hè!

      kus

Leave a Reply