Uncategorized

Vandaag, 22 maart 2016, wordt weggeschreven in de geschiedenisboeken.

Ik kruip in een hoekje van de zetel met een glas witte wijn en overloop deze dag in mijn hoofd. Een dag die hier uitermate vrolijk begon! Want onze kleine grote meid werd 5 jaar vandaag. Al voor 8u werd er hier uitbundig gezongen. Fier voor een foto geposeerd met haar uitdeelzakjes voor haar klasgenootjes. Een selfie gemaakt met mama en papa.

Niet veel later sloeg dat fijne gevoel om. Er zou een bom zijn ontploft in Zaventem. Je hoort wel vaker die berichten met ‘zou’ in de zin. En ik stap in mijn wagen richting Brussel. Eerst nog de kleinste afzetten. Nog meer berichten op de radio van de bommen. Het zouden er twee zijn, veel meer is er nog niet geweten. De verwarrende berichtgeving maakt me toch een klein beetje angstig. Angstig om naar Brussel te rijden, want iets in me vermoed dat het deze keer wel ernstig is. Ik zet mijn kleine meid af en wanneer ik weer in de wagen stap hoor ik dat de ring is afgesloten. Ik bel naar het werk en beslis om vandaag van thuis uit te werken.

De meeste collega’s zitten veilig op kantoor. Niet veel later zitten ze er ‘vast’. Brussel is in lockdown. My God, dit is voor ergens in een film. Niet om mee te maken op een gewone werkdag. Ik krijg SMSjes van vrienden die hopen dat ik OK ben, vrienden uit Australië die zich bezorgd afvragen wat er hier in België gebeurd en of ik en mijn familie en vrienden OK zijn. Ze snappen er niks van. Net dat doet me de impact beseffen.

Het blijft niet bij twee bommen op de inkomhal van Zaventem, ook de metro moet er aan geloven. Een derde bommengordel wordt onschadelijk gemaakt. Is this realy happening?

Gelukkig kan ik zeggen dat ik niemand ken die getroffen is, maar mijn gedachten gaan wel uit naar iedereen die hier letterlijk mee geraakt is. Het is zo onwezenlijk!

Ik heb me vandaag afgevraagd hoe ik dit aan mijn kleine grote meid moet vertellen. Het is hààr dagje, zij wordt vijf, het is haar feestje! Zo groot al, maar toch nog zo klein. Ik wil haar vooral meegeven dat, ondanks alles, we moeten blijven geloven, blijven hopen. En vooral liefhebben, hoe anders en hoe verschillend we soms ook zijn. We besloten om er zelf niet over te beginnen … als ze ernaar vraagt zullen we er met haar over praten. But ‘till then … laten we haar gewoon genieten van de dag dat ze vijf werd. 22 maart blijft boven alles de dag dat ik deze prachtmeid op de wereld zette!

EM_5

Ik kan alleen maar hopen dat ook jij er met de schrik vanaf kwam.

Liefs & sterkte!
Katrien

belgium_640

 

  1. barbara

    maart 22, 2016 at 11:39 pm

    heel mooi… ik denk dat we een beetje hetzelfde voelen. Maar voor jou zal dit idd echt wel een hele dubbele dag zijn, feest en dan dat. Maar ik ben blij dat je, zoals je schrijft, het bovenal de dag ziet waarop jij dat prachtige wonder op de wereld zette. Ik schreef zelf net ook een blogpost… dat ik de wereld een mooie plek wil blijven vinden, echt…

    1. Katrien (Marie Cadie)

      maart 22, 2016 at 11:50 pm

      Was echt een rare dag! Maar wilde ons prinsesje haar leuk gevoel zeker niet ontnemen!

      Ik ga nog snel eens lezen! :)

      1. barbara

        maart 23, 2016 at 12:16 am

        dat kan ik goed geloven!! maar idd, het is ook haar dagje he!! dat mag haar ook gewoonweg niet ontnomen worden!!

Leave a Reply